„‘Dlaczego kobiety kochają drani” Siggy Flicker – recenzja Wiele kobiet zadaje sobie te same pytania: ‘Dlaczego nie mam szczęścia w miłości?’, ‘Kiedy w końcu poznam mojego wybranka?’, ‘Czemu nikogo nie mogę znaleźć?’. W swojej książce Siggy Flicker, ekspertka w dziedzinie związków uczuciowych w USA próbuje Co sprawia, że niektórzy ludzie nie potrafią zbudować trwałego i szczęśliwego związku? Jakie błędy najczęściej powtarzają się w relacjach?Porozmawiajmy dziś Dorota Kolak – aktorka teatralna, filmowa i telewizyjna. Pochodzi z Krakowa, ukończyła tutejszą PWST, ale od 1982 jest związana z Gdańskiem. Gra tam w Teatrze Wybrzeże, prowadzi też Vay Tiền Nhanh. Nie ma z tobą nic złego – ale może być problem z twoim zdjęciem profilowym, twoim profilem, twoim stylem rozmowy lub możesz szczekać niewłaściwą spódnicę. Może to zdjęcie z twoim mieczem świetlnym nie przyciąga zbyt wiele pozytywnej uwagi. Niech dziewczyna, którą znasz, a nawet twoja siostra, wybierze sobie zabawne zdjęcie, które pokazuje trochę akcji i osobowości. Jeśli korzystasz z kamery internetowej, jesteś na antenie! Musisz wyglądać na ożywioną i dość modną. Usiądź, uśmiechnij się, uczesz włosy i załóż porządną koszulę. Zawsze patrzysz na profile dziewczyn, ale poświęć trochę czasu na zapoznanie się z profilami niektórych facetów, którzy wydają się przyciągać kobiety. Przeczytaj ich profile i urozmaicić swój trochę rzeczami, których się uczysz. Bądź dobrym rozmówcą, bądź animowany i dodawaj wiele interesujących szczegółów do swoich czatów. Robisz mnóstwo fajnych rzeczy – rozmawiaj o nich w zabawny sposób. Nie udzielaj krótkich, nudnych odpowiedzi ani nie zadawaj tych samych starych pytań. Co najważniejsze, szukaj takich dziewczyn, które mogą być tobą zainteresowane, nawet jeśli nie sądzisz, że będziesz nimi zainteresowany. Poszukaj nieoszlifowanego diamentu, który może nie mieć najbardziej błyszczącego lub najciekawszego profilu. Poszukaj dziewczyny, która wygląda na to, że może też nie mieć szczęścia w Internecie. Może oboje macie trochę nieśmiałości, żeby to przezwyciężyć. Znajdź kilka „praktykujących” dziewczyn. Nie łam im serc, ale używaj siebie nawzajem, aby dopracować swój styl i osobowość online. Nawet jeśli związek nigdzie się nie rozwija, zdobędziesz przydatne doświadczenie. Ale nie zdziw się, jeśli znajdziesz przyjaciela, z którym chcesz się spotkać na randce. Jesteś sfrustrowany, ponieważ czarujące panienki cię nie doceniają, ale czy nie lekceważysz dziewczyn z „drugiego poziomu”? Jest wiele księżniczek o ciepłych sercach, gorących ciałach i kochających ramionach chowających się za okularami i złą fryzurą. Gdy zdobędziesz kilka sukcesów za pasem, cały proces stanie się znacznie łatwiejszy i bardziej naturalny. Idź zdobyć ich! fot. Adobe Stock, Soloviova Liudmyla Kiedy oglądam swoje zdjęcia, na których mam kilka lat, to widzę śliczną, szczęśliwą dziewczynkę – roześmianego aniołka, siedzącego na rękach u mamy albo u taty. Byłam dzieckiem wyczekanym i bardzo kochanym, a moi rodzice pobrali się z wielkiej miłości. Poznali się jeszcze w liceum i podobno od razu wiedzieli, że są sobie przeznaczeni. Mam z tego okresu mnóstwo zdjęć. Nie szkodzi, że są czarno-białe i amatorskie. Bije z nich radość, więc dla mnie mienią się wszystkimi kolorami tęczy. Rodzice są na nich przytuleni, wpatrzeni w siebie. Takimi ich pamiętam, bo chociaż tata odszedł, kiedy miałam pięć lat, to do dzisiaj słyszę w głowie jego pełen miłości głos. Był żartownisiem, cały czas rozśmieszał mamę. Po jego śmierci chyba już nigdy nie śmiała się tak beztrosko. Nic dziwnego – została ciężko doświadczona przez los. Mama próbowała zastąpić mi ojca Choroba taty spadła na nich oboje zupełnie niespodziewanie. Rak płuc, nieoperacyjny. Nie potrafili zrozumieć, dlaczego na nią zapadł, bo nigdy przecież nie palił. Okazało się, że jako dziecko mieszkał w okolicy, w której stała fabryka wypuszczająca w powietrze kłęby rakotwórczych substancji. Specjalnie zbudowano ją poza miastem, w okolicy, w której stało niewiele domów. Niestety, w jednym z nich mieszkał mój ojciec. Już wtedy z jego płucami zaczęło się dziać coś niedobrego, ale nikt nie zwrócił na to uwagi. Pochodził ze wsi; tam się dzieciom nie robiło badań, tak jak miastowym. Nikt się dzieciakami zbytnio nie przejmował. Tata po prostu ganiał całymi dniami z kolegami po „świeżym” powietrzu, i to było „zdrowo”. Potem także, niestety, nigdy o siebie przesadnie nie dbał. Nie miał odpowiednich przyzwyczajeń – nie przywykł regularnie chodzić do lekarza. Poza tym przecież długo czuł się dobrze – rak płuc często długo nie daje żadnych objawów, a kiedy się pojawią, często jest już za późno. Rodzice byli zszokowani diagnozą i faktem, że muszą się rozstać na zawsze. Mam ich ostatnie zdjęcie – tata, wymizerowany, półleży na szpitalnym łóżku, mama się do niego przytula. Doskonale wiedzą oboje, że to ich pamiątkowe, pożegnalne ujęcie. Uśmiechają się na nim, ale tylko ustami. Ich oczy są przeraźliwie smutne, pełne łez. Pamiętam pogrzeb, chociaż miałam wtedy tylko pięć lat. Wszyscy byli ubrani na czarno i płakali. Czułam przedziwny niepokój i chciałam wiedzieć, kiedy mój tata w końcu wstanie z tego dziwnego zamykanego łóżka, które bardziej przypomina szafę. Ale bałam się o to zapytać. Zostałyśmy z mamą same i ona ze wszystkich sił starała się wynagrodzić mi brak taty. Nauczyła się prowadzić samochód, chociaż jeszcze do niedawna utrzymywała, że za nic w świecie nie usiądzie za kółkiem. Zrobiła to tylko po to, aby zabierać mnie na wycieczki, tak jak kiedyś tata. On zawsze tęsknił za wsią i kiedy tylko mógł, wywoził nas z miasta. Do lasu, na łąkę. Teraz nie tylko tym, ale także naprawianiem mojego rowerka musiała się zająć mama. Pamiętam, jak się kiedyś męczyła, gdy próbowała zdjąć przebitą dętkę. Tata by tak zrobił, więc ona też. Śmiało mogę powiedzieć, że łączyła nas przyjaźń. I chociaż mama była prześliczna i dobra, nigdy nie myślała o innych mężczyznach. A przecież na pewno nie miałaby problemu z ponownym wyjściem za mąż. Wokół niej kręciło się wielu adoratorów. Niektórych nawet bardzo lubiłam, bo kupowali mi ładne zabawki. Dzisiaj wiem, że w ten sposób, przez hołubienie mnie, próbowali zaskarbić sobie uczucie mojej mamy. – Na to będzie jeszcze czas, teraz muszę zająć się wychowaniem Oli – powtarzała mama wszystkim, którzy się dziwili, że nie może sobie znaleźć drugiego męża. A ja wiedziałam, że po prostu bardzo tęskni za tatą. Obie za nim tęskniłyśmy, i to nas jeszcze bardziej ze sobą łączyło. Byłam bardzo związana z mamą i strasznie się bałam, że w moim życiu może jej zabraknąć. Jedno z rodziców już przecież straciłam i wiedziałam, co to znaczy. Los jednak nie mógł być tak niesprawiedliwy, aby zabrać mi drugie, prawda? Nieprawda… Pewnego dnia, a było to na dwa miesiące przed moimi dziesiątymi urodzinami, mama wróciła od lekarza cała zapłakana: – Jestem chora. Bardzo. Ale będę walczyć i zrobię wszystko, aby wyzdrowieć. Okazało się, że ma raka piersi. Jej choroba trwała miesiącami, mama była nią wymęczona. Pamiętam, że bardzo pomagała nam wtedy ciocia, siostra mamy. Przyjeżdżała do nas, na jakiś czas nawet z nami zamieszała, chociaż jej mąż nie był tym zachwycony. Kiedy mama zmarła, ciocia chciała mnie adoptować, tylko wujek się nie zgodził. Ostatnie miesiące choroby mamy to była dla mnie straszna trauma, bo jedyna najbliższa mi osoba na świecie leżała w szpitalu, i najczęściej była nieprzytomna. Kiedy odwiedziłam ją po raz ostatni, nawet mnie nie poznała. Kilka godzin później moja kochana mamusia już nie żyła. Trzeba przyznać, że dobrze trafiłam Niewiele pamiętam z dni po jej pogrzebie. Znalazłam się w domu dziecka, co było dla mnie kolejnym przeżyciem, ale tak naprawdę nie obchodziło mnie za bardzo, co się ze mną dzieje ani co się dalej stanie. Wiedziałam, że jestem sierotą, ale nie rozumiałam, że to ma swoje prawne konsekwencje. Długo stroniłam od innych dzieci. Wolałam siedzieć sama, ukryta gdzieś w kącie. Z czasem jednak zaczęłam rozmawiać z pewnym rodzeństwem, bliźniakami Anią i Tomkiem. Zbliżyłam się do nich pewnie dlatego, że oni także całkiem niedawno stracili rodziców. Zginęli oboje w wypadku samochodowym. Połączyła nas rozpacz, rozumieliśmy się bez słów. Płakałam, kiedy Ania i Tomek zostali adoptowani przez jakąś parę. Dyrektorka ośrodka myślała, że to z zazdrości, że oni znaleźli rodziców, a ja jeszcze nie. Ale to nie była prawda. W tamtym czasie nikt mi nie mógł zastąpić mamy i taty. Nawet o tym nie myślałam. Mimo to gdzieś tam, poza mną, zapadały dotyczące mnie decyzje. Rozgrywała się batalia o moją przyszłość. Z jednej strony moją zastępczą rodziną chciała zostać ciocia, tylko wujek wciąż się na to nie zgadzał. Z drugiej – zgłosiła się moja babcia ze strony ojca. Mało ją znałam, właściwie prawie wcale. Nie wiem, dlaczego tata nie utrzymywał z nią kontaktów, i pewnie się już tego nie dowiem. W sądzie pojawiło się także małżeństwo starające się o adopcję – i to jemu ostatecznie sąd powierzył opiekę nade mną. Oboje dobiegali już pięćdziesiątki i nie mogli mieć swoich dzieci. Starali się o nie do końca, aż lekarze uświadomili im, że nie mają na to najmniejszych szans. A o adoptowaniu niemowlaka nie mogli nawet marzyć, bo byli już na to za starzy. Naprawdę lubiłam ich oboje i myślę, że trafiłam dobrze, bo traktowali mnie jak rodzoną córkę. Dostałam od nich mnóstwo uwagi i miłości, i tylko dzieci w szkole przypominały mi o tym, że jestem adoptowana. Ale choć zapewne na to liczyły, nie raniło mnie to tak bardzo. Te dzieciaki nie rozumiały, że ja nadal kocham swoich prawdziwych rodziców i ci adopcyjni doskonale o tym wiedzą. Przy moim łóżku stały dwie fotografie. Mamy i taty z przeszłości oraz mamy i taty na przyszłość, bo do nich także się zwracałam w ten sposób. Proponowali mi, że mogę do nich mówić, jak chcę, także po imieniu. Ale ja chciałam czuć, że do kogoś znowu naprawdę przynależę. Tak jak inne dzieci. Wróciły dla mnie szczęśliwe dni. Mieszkałam u swoich przybranych rodziców już prawie dwa lata, kiedy na urodziny dostałam prezent – niespodziankę. W pięknie zapakowanym pudełku było mnóstwo słodyczy; wszystkie miały etykietki pisane po niemiecku Był także miś trzymający w łapkach wielkie serce. W pierwszej chwili nie zorientowałam się, od kogo jest ten podarunek. Otworzyłam kolorową kartkę z życzeniami i ze zdumieniem odkryłam, że podpisana jest przez Anię i Tomka. To było wyzwanie, ale nie bali się Te słodycze i miś były od nich! Okazało się, że wraz ze swoimi adopcyjnymi rodzicami wyprowadzili się do Niemiec. Pisali, że w tym obcym kraju czuli się bardzo samotni, mimo że mieli siebie nawzajem. Ciekawi byli także, co się stało ze mną, dlatego postanowili mnie odnaleźć. Przesłali więc list do domu dziecka, w którym się spotkaliśmy, a dyrektorka zapytała moich rodziców, czy może podać rodzeństwu mój adres. Zgodzili się i dzięki temu mogłam nawiązać stały kontakt z moimi przyjaciółmi. Regularnie pisaliśmy do siebie listy, w których zwierzaliśmy się sobie ze wszystkiego. Mnie pierwszej rodzeństwo wyznało, że ich adopcyjni rodzice strasznie się ostatnio kłócą i zamieniają ich życie w piekło. Kiedy adoptowany ojciec zaczął bić Tomka, powiedziałam o tym moim rodzicom. Nie wiedziałam, czy dobrze robię, czy oni potrafią im pomóc, ale nie miałam nikogo innego, komu mogłabym zaufać. A oni bardzo się tym przejęli. Od razu dali znać do ośrodka adopcyjnego, a dowodem w sprawie stały się moje listy, które wymieniałam z rodzeństwem. Sprawy potoczyły się potem dość szybko. Niemiecka policja w porozumieniu z polskimi funkcjonariuszami odebrała Anię i Tomka ich adopcyjnym rodzicom. Ci tłumaczyli się tym, że ostatnio mieli kłopoty finansowe i to one są przyczyną napięć w rodzinie. Ale przemocy to nie mogło przecież w żaden sposób usprawiedliwiać. Ania i Tomek po powrocie do Polski znów trafili do domu dziecka. Było mi ich strasznie żal. Wiedziałam, jak muszą się czuć; przecież ponownie stracili dom. Bardzo prosiłam moich adopcyjnych rodziców, żebyśmy zabierali ich do siebie przynajmniej na weekendy. Zgodzili się na to z ochotą i kamień spadł mi z serca. Uwielbiałam dni, kiedy do nas przyjeżdżali. Ja, jedynaczka, stroniąca na co dzień od dzieci, które lubiły dawać mi do zrozumienia, że jestem inna (czyli gorsza, bo adoptowana) – nagle miałam przy sobie najlepszych przyjaciół, którzy byli dla mnie niczym rodzeństwo. W weekendy rozkwitałam, co nie uszło uwadze moich rodziców. Nie słyszałam, jak się między sobą naradzają, trzymali to w tajemnicy. Ale pewnego dnia okazało się, że wystąpili o adopcję Ani i Tomka! Dyrektorka ośrodka trochę się im dziwiła. – Na pewno sobie państwo poradzicie z trójką? Nie jesteście już młodzi… – powiedziała z powątpiewaniem. – To nieważne. My kochamy te dzieci – oświadczyli oboje i to samo powtórzyli podczas rozprawy adopcyjnej. Sąd na szczęście im uwierzył. I tak Ania i Tomek zamieszkali ze mną i stali się moim rodzeństwem. Zżyliśmy się bardzo, każde z nas za pozostałe skoczyłoby w ogień. Dzisiaj, kiedy to wszystko wspominam, nie mogę się nadziwić, ile złych i dobrych niespodzianek zgotował mi los już w pierwszych latach mojego życia. Najpierw byłam jedynaczką, potem sierotą, by w końcu znaleźć się w rodzinie z trójką dzieci. I choć bywało trudno, miłości mi nie brakowało. Czytaj także:„Sąsiedzi śmiali się, że kobieta-sołtys nic nie wywalczy dla naszej wsi. Postanowiłam udowodnić niedowiarkom, że się mylą”„Teściowa obrzydziła mojej żonie macierzyństwo. Codziennie wytykała jej błędy i tłukła do głowy, że jest beznadziejną matką”„Nie chciałam żyć na kocią łapę, więc postawiłam facetowi ultimatum: ślub albo rozstanie. Jego odpowiedź mnie zaskoczyła” "Wiele osób nie wierzy, że ja, taki facet, jestem sam. Dobrze wyglądający, zaradny, z pasjami" — pisze w swoim liście Sławek, któremu od wielu lat nie szczęści się w miłości. Sławek jest rozczarowany i zniechęcony, bo w swoje związki wkładał dużo energii, a ostatecznie był porzucany. Jaki jest powód jego niepowodzeń? "Znajoma radziła mi iść do egzorcysty. Druga powiedziała, że mam przechlapane i tylko szeptucha może mi pomóc" — pisze Sławek "Zdecydowanie odradzam spotkania z egzorcystą, szeptuchą, czy odprawianie magicznych rytuałów. Choć nie są one groźne, często sprawiają, że zaczynamy wierzyć w tajemną moc, a nie w siebie i w to, że to od nas wszystko zależy" — zauważa psycholożka Katarzyna Kucewicz "Niepowodzenia miłosne ciągnące się za nami od lat często z czegoś wynikają. Nie z tego, że ktoś rzucił na nas urok czy klątwę, tylko z naszego podejścia do miłości" — tłumaczy ekspertka Więcej porad znajdziesz na stronie głównej Tekst został opublikowany w ramach cyklu "Sympatia radzi", w którym wraz z psychologami udzielamy porad związanych z relacjami i miłością. Oto list Sławka*: Niedługo kończę 43 lata. Szukam poważnego związku od 18 lat i nie wiem, czy można mi jeszcze pomóc. Wiele osób nie wierzy, że ja, taki facet, jestem sam. Dobrze wyglądający, zaradny, z pasjami, z wykształcenia jestem magistrem inżynierem. Problem jest taki, że jak napiszę w Sympatii do ładnej ze zdjęcia dziewczyny (nie to, że musi być modelka), to praktycznie nikt nie odpisuje, tak jakby coś je powstrzymywało. Dziwne jest to, że do tej pory byłem w związkach, gdzie większość dziewczyn nie miała ojców. Jedna z nich sypiała rok z mężem przyjaciółki, inna na swojego brata nasłała kumpli i tak go pobili, że wylądował w szpitalu. Jeszcze innej pomogłem skończyć studia, bo ani matka, ani ojciec nie chcieli dać jej na to pieniędzy. I co na to moja była? Powiedziała na koniec, że nie jestem taki, jak jej ojciec, nie mam takiej pewności siebie. Szkoda gadać. Jedna znajoma radziła mi iść do egzorcysty. Druga powiedziała, że mam przechlapane i tylko szeptucha może mi pomóc. Byłem u pani, która jest psychologiem i zajmuje się, jak to mówi, naprawianiem małżeństw i ludzi, ale u mnie stwierdziła tylko dużą wrażliwość. Naprawdę nie wiem, czy ktoś może mi pomóc. Z góry dziękuję, Piotrek. Odpowiedź psycholożki Katarzyny Kucewicz: Panie Sławku, czytając Pana list wyobrażam sobie, jak duże jest Pana zniechęcenie i rozczarowanie poprzednimi relacjami. Nie były one udane i niestety zaważyły na tym, jak dzisiaj postrzega Pan związki i miłość, jakie ma Pan podejście do kobiet. Kiedy mamy na koncie wiele nieudanych relacji, zaczynamy się zniechęcać i nabierać przekonania, że już nic dobrego nie czeka nas w przyszłości. Zaczynamy także sądzić, że skoro poznaliśmy tyle kobiet i nie udało się nam stworzyć rodziny, to kolejne relacje też nie będą udane i pewnie znowu zostaniemy z niczym, bo nie mamy do kobiet szczęścia. Faktycznie te historie spowodowały to, że dzisiaj jest Pan rozczarowany — wkładał Pan dużo energii w związki, a ostatecznie i tak był porzucany. Proszę jednak nie popełnić błędu logicznego — to, że poprzednie relacje nie były właściwe, nie znaczy, że kolejne również takie będą. Każda znajomość to nowy start, nowa droga do pokonania, nowa historia, którą piszecie oboje. To przede wszystkim nowa osoba w Pana życiu, która zawsze jest inna od poprzednich. Kiedy szufladkujemy wszystkie kobiety, że są niedojrzałe, infantylne czy roszczeniowe, zaczynamy sabotować relacje, czyli robić wszystko, żeby sobie udowodnić, że i tak nic z tego nie wyjdzie. Najlepsze, co może Pan dla siebie zrobić, to uzbroić się w cierpliwość i zmienić swoje nastawienie na pozytywne i pełne zaciekawienia. Poczuć większe sprawstwo w budowaniu relacji. Kiedy myślimy w taki sposób: "coś powstrzymuje kobiety, nie mam szczęścia, tylko szeptucha mi pomoże", to zaczynamy wierzyć w to, że wisi nad nami jakieś fatum, że los nam nie sprzyja, że krąży wokół nas zła energia. Wierzenie w siły wyższe, które krzyżują nam plany, sprawia, że czujemy się bezradni i bezwolni. W efekcie bardzo nas to osłabia. Dlatego zdecydowanie odradzam spotkania z egzorcystą, szeptuchą, czy odprawianie magicznych rytuałów. Choć nie są one groźne, często sprawiają, że zaczynamy wierzyć w tajemną moc, a nie w siebie i w to, że to od nas wszystko zależy i to nasze zachowanie musimy zmienić, przearanżować, aby odnieść sukces na polu matrymonialnym. Jeśli od kilkunastu lat relacje nam nie wychodzą, to prawdopodobnie popełniamy potężny błąd już na samym początku. Jaki to błąd? Warto, żeby porozmawiał Pan dalej z psycholożką, która na kolejnych sesjach (zwykle powinno być ich co najmniej kilka, kilkanaście) spróbuje odszukać w panu nieadaptacyjne schematy zachowań i wskaże, gdzie może tkwić sedno problemu. Czasami chodzi o to, jakie kobiety wybieramy. Jeśli naszym kryterium jest wyłącznie powierzchowność — rozczarowań spotykamy wiele. Jeśli nie zwracamy w ogóle uwagi na opis i kierujemy się "chemią", "przyciąganiem" — także. Często ludzie zachwycają się czyimś urokiem do tego stopnia, że przestają zwracać uwagę na inne atrybuty, które wychodzą na jaw dopiero po czasie. A warto, podchodząc poważnie do randkowania, nie tylko patrzeć, ale i słuchać tego, co mówi do nas wybranka. Ciąg dalszy tekstu pod materiałem wideo... Napisał Pan o tym, że psycholog zauważyła Pana wrażliwość. To bardzo ważna informacja, którą warto zgłębić. Może ona oznaczać wiele — wrażliwość czasami jest związana z naszą nadreaktywnością i wymaga pracy nad sobą. Czasem oznacza, że jesteśmy wysoko wrażliwi i potrzebujemy bardzo konkretnych cech partnera, żeby czuć się z nim bezpiecznie (wtedy dobrze sobie te cechy uzmysłowić). Wrażliwość może też oznaczać, że łatwo się zakochujemy i mamy w sobie wielkie pragnienie miłości, tak wielkie, że kiedy ona przychodzi, zatapiamy się i nie jesteśmy w stanie racjonalnie oceniać sytuacji. Jeśli to ostatnie pasuje do Pana, to pocieszę, że terapia może tu bardzo pomóc — pomóc podreperować poczucie własnej wartości, które często sprawia, że w miłości tracimy rozsądek i samych siebie. To ważne, by odpowiednio formułował Pan swoje wiadomości do kobiet w Sympatii — w duchu zaciekawienia, optymizmu i uśmiechu. Kiedy piszemy do kogoś, mając z tylu głowy przekonanie, że i tak nikt nam nie odpisze, że wszystko to na nic, to nasz list brzmi drętwo, nieciekawie, a czasem nawet nieprzyjemnie i arogancko. Zastanawia się Pan, dlaczego kobiety, które Pan poznawał, zawsze miały jakiś problem z ojcem. Czy to przypadek, że przyciąga Pan wybranki mające poczucie deficytu w tych relacjach? Prawdopodobnie nie. Sądzę, że może być to związane z tym, jakie komunikaty Pan do tych kobiet wysyła — być może duża opiekuńczość i troska sprawiają, że przyciąga Pan kobiety, które lubią, jak ktoś się nimi zajmuje i opiekuje, trochę jak dziećmi. Niestety nierzadko idzie to w parze z pewną niedojrzałością emocjonalną i tu może już być kłopot — bo przecież w związku chciałoby się być z dojrzałą kobietą, która odwzajemnia miłość i też troszczy się o drugą stronę. Jeśli nie chce Pan tworzyć relacji opartej na tym, że Pan jest swojego rodzaju figurą zastępczego taty, który wyłącznie się troszczy i opiekuje, a wolałby Pan partnerstwo, to ważne, by zmienił Pan narrację i sposób postępowania w relacjach. Czyli miał pewne oczekiwania, nie doradzał na każdym kroku, pytał o zdanie, także prosił o pomoc (nie tylko ją oferował) i traktował kobietę na równi ze sobą, a nie w sposób pouczający i protekcjonalny (bardzo często nadmiarowa opiekuńczość idzie z tym w parze). Tak jak wspominałam, niepowodzenia miłosne ciągnące się za nami od lat często z czegoś wynikają. Nie z tego, że ktoś rzucił na nas urok czy klątwę, tylko z naszego podejścia do miłości. Trudno mi określić, jak to jest u Pana, musiałabym głębiej poznać całą Pana historię, ale być może Pana podejście zaprzecza Pana pragnieniom. Czasami jest tak, że chcemy związku, ale tak naprawdę w naszym życiu nie ma miejsca na relację — bo mamy swoje przyzwyczajenia, swoje pasje, swoje sprawy i tak z jednej strony — chcemy romansu, a z drugiej — jest nam dobrze w naszym bezpiecznym świecie singla. Warto zadać sobie przekorne pytanie: "Dlaczego nie chcę być w związku?" Pierwsza reakcja to zawsze zawołanie: "Ale ja chcę być w związku!" Mimo to, proszę zapytać siebie, dlaczego jakaś część Pana osobowości NIE CHCE relacji. Czasami człowiek zarzeka się, że chce miłości, tak czuje, ale jak zaczyna się zastanawiać, to przychodzą mu do głowy różne myśli, np. "Nie chcę, bo boję się upokorzenia, nie zniosę porzucenia, nie chcę być oszukany, nie chcę cierpieć, wolę być sam". Dochodząc do tego, dlaczego nie chcemy być w związku, zaczynamy siebie lepiej rozumieć i lepiej się o samych siebie troszczyć. Troszczyć, czyli na przykład stosować wobec siebie uważną narrację afirmacyjną w rodzaju: "Boję się odrzucenia, ale chcę dać sobie szansę, nie będę unikał miłości". Nawiasem mówiąc, zachęcam Pana do stosowania pokrzepiających afirmacji, czyli myślenia różnych myśli o charakterze wdzięczności i doceniania tego, co Pan posiada. Wszystko po to, by nie zalewały Pana ponure myśli o samotności, bo one są ciężkim bagażem na plecach, kiedy poszukuje się miłości. Joanna Godecka — psychoterapeutka, coach, trenerka, prowadząca Gabinet Psychoterapii INSIDE YOU. Ekspert i doradca w sprawach relacji. Autorka książek, "Miłość na celowniku", "Nie odkładaj życia na później" czy "Przestań się zamartwiać". Członek Polskiego Stowarzyszenia Terapeutów TSR. Gdzie znajduje się małżonków we współczesnej Polsce? [INFOGRAFIKA] - Polska Grupa Infograficzna / Źródło:

dlaczego nie mam szczęścia w miłości